Bozkırın sarı sırtlarında rüzgâr ulurken, göğün altında yürüyenler yalnızca etten ve kemikten ibaret olmamıştır. Atların nalları altında inleyen toprak, ufukta yanan tunç rengi kızıllık ve demirin kılıçla buluştuğu o kutsal an, sıradan bir varoluşun çok ötesindedir. Tengri’nin omuzlara yüklediği, sadece şanlı komutanların bileklerine değil, bütün bir topluluğun kaderine yön veren ilahi bir kıvılcım vardır: Sülde.
Sülde, kelime anlamının kat kat ötesinde, zafere mühür vurulmuş kozmik bir savaş enerjisidir. O, ölümlü bedenlerin arkasında parlayan görünmez bir bayrak, kılıcın keskinliğinden ziyade iradenin kendisidir.
Göğün Ordularını Arkana Almak
Tengricilik inancında Sülde; insana, özellikle de büyük kağanlara ve bahadırlara Tengri tarafından bahşedilen ilahi bir kut ve savaş ruhudur. Sahip olanı kalkan gibi saran, düşmanın kalbine korku salan bu kudret, sıradan bir cesaretten tamamen ayrılır. Sülde’si güçlü olan bir lider, binlerce atlının önüne geçtiğinde sadece bir orduyu değil, göğün iradesini de meydana sürer.
Atların seyisleri bile bilir ki, o kutlu enerji sönmeye görsün; ne demir zırhlar korur insanı ne de keskin kılıçlar zafere ulaştırır. Sülde, orduların moralini yükselten bir tezahürden öte, evrenin nizamını korumak için savaşanların ruhuna akıtılan ilahi bir nefestir.
Savaş Meydanının Görünmez Tuğu
Eski Türklerde kumandanların çadırlarının önüne dikilen, at kuyruğundan yapılan tuğlar, sıradan bir sembol değil; doğrudan o ordunun “Sülde”sinin ta kendisiydi. Tuğ düştüğünde Sülde’nin zayıfladığına, Sülde zafiyete uğradığında ise zaferin el değiştireceğine inanılırdı. Bu yüzden Sülde, demirle tunç arasında örülen manevi bir surdu.
Her akın, her büyük sefer, sadece toprak kazanmak için değil, o kozmik gücün hakkını vermek ve Tengri’nin yeryüzündeki adaletini tesis etmek için yapılırdı.
Çağların Ötesinden Gelen Çağrı
Bugün demirin ve kılıcın sesi susmuş olsa da, insanın içindeki bozkır rüzgârı ve mücadele ateşi hiç sönmedi. Hayatın zorlukları karşısında dimdik durmayı ve içindeki o sönmeyen ateşi korumayı fısıldayan kadim Sülde ruhu, hâlâ arınmış törenin bekçiliğini yapıyor.
Gök kubbenin altında erdemle yürüyen, kibrine yenik düşmeyip ruhunun asaletini koruyan her insan, aslında o kadim Sülde’nin bugünkü taşıyıcısıdır. Çünkü zafer, elleriyle demire şekil verenlerin değil; ruhunu göğün sarsılmaz iradesine bağlayanlarındır.
